YAKLAŞIK 8 YIL ÖNCE HAYATIMDA
ÖNEMLİ BİR DÖNÜM NOKTASI OLAN BİR OLAYI ANLATACAĞIM

Özel bir şirkette çalışmaktaydım. Bir gün tanımadığım iki kişi çalıştığım işyerine gelerek benimle görüşmek istediklerini söylediler. Şaşırtıcı bir durumdu. Kendilerini tanıttıktan sonra konuşmaya başladık, konuşma ilerledikçe konu anlaşılmaya başlanmıştı ama ben hala şaşkınlığımı üzerimden atamamıştım. Beni ziyaretlerinin sebebi; hemofilili olmamdı. O güne kadar hemofili olmam nedeniyle kimse beni arayıp sormamıştı. Beni nasıl bulduklarını sordum. Adresimi hastaneden aldıklarını söylediler. Daha önce gidip geldiğim SSK hastanesinde, Hemofili Derneğinin kurulduğunu, oraya üye olabileceğimi öğrendim, böyle güzel bir ailenin parçası olma şansını yakaladım. O dönemdeki emekleri ve yardımları için Dr. Ayla hanıma ne kadar teşekkür etsem azdır. Ziyaretime gelenler beni Cerrahpaşa'da Prof. Dr. Nafiz Bilsel ile tanıştırarak kontrolden geçmemi sağladılar. Muayene sonunda Nafiz bey ameliyat olmam gerektiğini, ameliyat hakkında bilgi verdikten sonra düşünmemi söyledi. Kafam soru işaretleri ile doluydu. Hastaneden ayrılmadan, orada çalışan birine bir arkadaşımın selamını götürecektim. Uzun sure bekledim fakat görüşemedim.

Tam gitmek üzere iken biri bana seslendi: ''Benimle görüşmek isteyen siz misiniz?'' Arkadaşımın selamını ilettikten sonra biraz sohbet ettik. Bir süre sonra Cerrahpaşa'da yeni bir bölüm açıldığını,burada çalışmak isteyip istemeyeceğimi sordu. Hiç zaman kaybetmeden, bahsettiği bölüme giderek bölüm başkanıyla tanıştım. Bir-iki soru sorduktan sonra ''Pazartesi işe başlayabilirsin'' dedi. Belki de o gün, hayatımın dönüm noktasıydı.

O günden bu yana Cerrahpaşa'da çalışıyorum. Bir yıl sonrasında Nafiz beyle görüşüp ameliyat olmak istediğimi söyledim. Hastaneye yattığımda korku ve heyecan bir aradaydı. Önce Allah'a sonra ameliyat ekibine güvenerek ameliyatı beklemeye başladım. Operasyon sabahı faktör yüklemesi yapıldı, deli gömleğine benzer bir gömlek giydirdiler. Ameliyathaneye sedyeyle götürmek istediler ama ben yürüyerek gitmek istediğimi söyledim.

Ameliyathaneye giripte, operasyonda kullanılacak malzemeleri görünce kaçacak yer aramaya başladım. Damarlarımda dolaşan 4000 Ü. faktörden olacak, orada kalabilecek cesareti kendimde buldum. Bir koluma serum, bir koluma başka bir alet bağladılar. Laboratuardan faktör düzeyim geldikten sonra tek hatırladığım; Nafiz beyin başlıyoruz ve uyutun sözleri idi.Gözlerimi yatağımda dayanılmaz bir acıyla açtım.

Hayatımda benzer bir acı daha yaşamamıştım. Ancak morfin beni biraz uyutabiliyordu. Ameliyatın 3-4 gün sonrasında ayağa kalkıp yürümeyi denedim. Hemşirelerin yardımı olmasaydı yatağıma dönemeyecektim. Sonrasında fizyoterapi başladı. Tabi ki dayanılmaz acılarla. Fizik tedavinin yardımıyla çok yol aldık. Taburcu olduktan sonra evde fizyoterapiye devam ettim. Şimdi dizlerimin durumu çok iyi, çektiğim o acılara değdi. Protezlerimle birlikte dolu dolu 7 yılı sorunsuz olarak geride bıraktım. Bana bu günleri sağlayan başta Nafiz hoca, Yıldız Avanoğlu ve Doç. Dr. Zafer Başlar olmak üzere tüm ameliyat ekibine ve hastane personeline teşekkür ederim.

Mustafa TEKİNEL